Jammer, want ik vind het een boeiend thema: wat moeten we met de “objectiviteit” van de wiskunde – die moeilijk te ontkennen lijkt – als we niet willen vervallen in een naief platonisme?

In tegenstelling van wat de titel van dit boek doet vermoeden is het een cliffhanger, een boek dat je in één ruk wil uitlezen! Een soortgelijk ervaring had ik met een ander boek over wiskunde, ‘De laatste stelling van Fermat’, dat ook reeds in deze blog is verschenen.

Een cultuurgeschiedenis van de wiskunde is geen roman of verhaal. Het geeft een welliswaar compact en beperkt overzicht van de geschiedenis van de wiskunde van Thales tot nu. Uiteraard begint het boek in hoofdstuk 1 met de oude Grieken Thales, Aristoteles, Plato, Archimedes, … . Eén van de Oude Grieken die, ongewild, een rode draad vormt in dit boek is Euclides, meer bepaald zijn magistraal werk ‘De Elementen’. De volgende hoofdstukken behandelen telkens een specifieke periode in de wiskundegeschiedenis. Op die manier vormt het een chronologisch en goed volgbaar geheel.

Wat ik vooral waardeer is het hoofdstuk over Indiase en Arabische wiskunde. Die floreert in de periode na de Oude Grieken en de Middeleeuwen. De periode in Europa waar vooral de Bijbel als enige waarheid gold en (dus) ons denkvermogen tot een absoluut nulpunt terugvoerde. Gelukkig waren er dus de Indiërs en Arabieren.