Het shirt is te koop bij TopatoCo, er is ook een damesversie.

Ik weet niet waar ze hem gekocht hebben, maar misschien willen Petra en Sidney dat wel verklappen aan lezers die ook zo’n mooie (en lekker warme) deken willen!

Het bewijs is gegeven door Morley Davidson, John Dethridge, Herbert Kociemba en Tomas Rokicki. Het getal dat nu bepaald is, staat ook wel bekend als “God’s Number”: aangenomen dat God altijd de allerefficiëntste serie handelingen gebruikt om de kubus op te lossen, dan is dit het grootste aantal handelingen dat hij nodig kan hebben.

Op deze site van de BBC kun je meer lezen, en op www.cube20.org lees je van alles over het nieuwe bewijs en de geschiedenis van het probleem.

Voor iedereen die er al genoeg over heeft gelezen: als toegift een linkje naar de 38 Coolest and Geekiest Rubik’s Cube Designs! Hieronder een paar voorbeelden.

In de driehoek van Pascal zitten allemaal mooie patronen. Geef bijvoorbeeld eens alle oneven getallen een kleurtje. Waar doet dit patroon je aan denken?

Ook bestaat bijvoorbeeld de Berlijnse klok, ook wel Mengenlehrer Uhr of Set Theory Clock genoemd. Die klok geeft met lampjes aan hoeveel tijdseenheden er in de tijd van het moment zitten: de lampjes op de bovenste rij staan voor 5 uren elk, die op de tweede rij voor uren, daaronder staan nog de 5 minuten en de enkele minuten.

Op dit principe baseerde Jörg Pretz zijn driehoekige klok:

Hier staat het lampje bovenaan voor 6 uur, de twee lampjes op de tweede rij staan ieder voor 2 uur, de drie lampjes op de derde rij staan elk voor 30 minuten, die op de vierde rij voor 6 minuten en de vijf lampjes op de onderste rij staan elk voor 1 minuut. Hij gebruikt groene lampjes vóór tijden voor 12 uur ’s middags en rode voor tijden daarna.

In zijn artikel op arxiv.org beschrijft hij zijn klok en merkt hij op dat deze driehoekige vorm alleen mogelijk is doordat het aantal minuten in twaalf uur precies een faculteit is: 720 = 6!.

Op zijn eigen site loopt de klok en kun je zelf tijden representeren. Maar het vereist wat oefening in aflezen, gok ik zo…

Maar er is hoop! Bij Quest las ik dat wiskundige Simon Blackburn een formule heeft bedacht om te bepalen of de parkeerplaats groot genoeg voor je auto.

Prachtig. Nu nog een formule die me vertelt waar ik moet gaan staan en hoe ik moet indraaien…

Ze zijn gemaakt door 1337motif en te koop in zijn internetwinkeltje. Zoals hij zelf schrijft:

Math geek food lovers rejoice! Your cutting board has arrived!

This hand-made walnut and hard maple end-grain cutting board is inspired by the Fibonacci sequence – a series of numbers that begins 0,1,1,2,3,5,8,13,etc… The design is made by making the sides of the various pieces of the board correspond with the numbers in the sequence (specifically in this case, 1/8″, 1/8″, 2/8″, 3/8″, 5/8″, and so on. As you can see, the sequence creates something like a very basic fractal pattern…or, if you’re like my mom and can’t see what I’m talking about, it just looks cool.

Het principe is goed te zien in onderstaand plaatje. De rij van Fibonacci begint met 0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, …, waarbij steeds elk getal verkregen wordt door de twee voorafgaande bij elkaar op te tellen. Als je vierkantjes met de Fibonacci-getallen als zijdelengtes aan elkaar legt zoals in het plaatje hieronder, past het volgende vierkant (natuurlijk!) steeds precies aan de twee vorige. Dat is ook op de snijplanken goed te zien.

De Leibniz-Keks en Choco Leibniz worden sinds 1891 geproduceerd door Bahlsen in Hanover. De enige link tussen de filosoof en wiskundige Gottfried Wilhelm Leibniz (1646 – 1716) en het koekje is de plaats: Leibniz was een van de beroemdste inwoners van Hanover. De vernoeming van het koekje naar een beroemd persoon sluit aan bij een trend in die tijd, denk ook maar aan de Mozart Kugel.

De koekjes hebben 52 tandjes, puur om esthetische redenen. Als het er meer of minder zijn is het geen echte Leibniz-Keks!

Zie ook de stukjes over de Liebniz-Keks op wikipedia en in de serie Monuments of German Design.

(Via een tweet van Dave Richeson van een poosje geleden.)