Wiskundemeisjes

Ernst (één van de heren achter wiskundesletjes.nl, maar dat terzijde) wees me op een gave truc om snel te delen bij programmeren. Ik was zelf nooit een goede, elegante programmeur (brute force is my middle name), maar ik herinner we wel dat delen meer tijd kost dan vermenigvuldigen. Dus als je delen op de een of andere manier kunt vervangen door vermenigvuldigen, dan wordt je programma sneller.

Op Ridiculous Fish Blog staat een prachtig stuk over delen door 13.

Stel dat je een of andere geheel getal wilt delen door 13 en dat programmeert in C. De compiler code doet dan iets geks, namelijk vermenigvuldigen met 1321528399 (en daarna nog wat andere dingen). Zoals de scherpe lezer nu zal opmerken, is delen door 13 niet hetzelfde als vermenigvuldigen met 1321528399.

Echter: vermenigvuldigen met 1321528399 en daarna delen door (en bedenk dat delen door 2 makkelijk is, dat is een bitshift) is hetzelfde als delen door 12,9999999977299… En dat lijkt dan weer heel erg op 13.

Lees op Ridiculous Fish Blog een mooie, intuïtieve uitleg waarom de afronding altijd goed gaat. Of koop gelijk Hacker’s Delight, het boek waar deze truc al veel eerder stond. Dit is trouwens verder geen speciale eigenschap van 13, voor andere delers kun je ook een getal vinden om mee te vermenigvuldigen (en bitshiften).

Kennen jullie de uitspraak “Math is hard, let’s go shopping!”? Het verhaal gaat er een pratende Barbie was die onder andere deze uitspraak deed. Dat blijkt niet helemaal waar te zijn, maar er waren wel degelijk pratende Barbiepoppen die “Math class is tough” zeiden. Dat leverde een rel op: onderwijskundigen zagen liever niet dat Barbie aan kleine meisjes zou vertellen dat wiskunde natuurlijk erg moeilijk is. Hier kun je meer lezen over de herkomst van de uitdrukking “X is hard, let’s go shopping!”

Maar nu heb je de kans om iets aan Barbies imago te doen: één van de opties voor Barbies beroep in 2010 is “computer engineer”. Nou heb ik ook niks tegen “environmentalists” of de andere opties, maar ik heb toch maar op “computer engineer” gestemd onder druk van de internetbeweging die zich bijvoorbeeld manifesteert op facebook: “Let’s see if we can’t change the ratio, or even the face of your typical Computer Engineering major! Vote for Barbie and get the thought into thousands of young scientists’ minds towards the engineering and computing fields!” Hier kun je stemmen, als je tegen roze kunt…

(Met dank aan Camiel voor de tip.)

Kunnen jullie je dat mooie speelkaartenveelvlak, dat je ook zelf kon gaan knutselen, nog herinneren? Nou, Ilse Calis ging inderdaad aan de slag met de Kerst. Ze knutselde het veelvlak van zestig witte kaartjes, en ze maakte er heel creatief een lamp van. Mooi zeg, wat een goed idee!

Eerder lieten we al zien dat haken een goede manier is om een hyperbolisch oppervlak te maken. Maar je kunt er ook een maken met papier en plakband, zoals Jeremy Lane deed toen hij niet kon slapen. Ook dat kost veel tijd, denk ik.

Dit is zijn resultaat:

Hij legt precies uit hoe je het moet doen, en verwijst ook naar het artikel waar hij zijn idee vandaan heeft. In dat artikel kun je ook lezen hoe je zo’n oppervlak moet haken, mocht je daar toevallig goed in zijn.

Wat een cool huisnummerbordje! Wel een beetje vervelend voor de postbode, misschien. Via hier.

Wie zich wel eens heeft verdiept in wiskundige raadsels en curiositeiten zal waarschijnlijk de naam Martin Gardner snel tegengekomen zijn. Gardner heeft een indrukwekkende hoeveelheid boeken en artikelen geschreven over wiskunde en wetenschap, en dan vooral over recreatieve wiskunde. Hij is bovendien gefascineerd door goochelkunst, religie, pseudo-wetenschap, filosofie en literatuur.

Ik hoorde zelf voor het eerst van hem via “The annotated Alice”: een beroemde uitgave van Lewis Carrolls “Alice’s Adventures in Wonderland” en “Through the Looking-Glass”, die door Gardner van voetnoten voorzien zijn. Hij legt de achtergronden uit Carrolls tijd uit, maar gaat ook in op de wiskundige verwijzingen en spelletjes in de Alice-boeken.

Martin Gardner bij het Alice-standbeeld in Central Park, New York

Gardner bereikte vorige week de leeftijd van maar liefst 95 jaar! Wie meer over hem en zijn achtergrond wil lezen kan terecht op deze weblog, waar een vijfdelig interview van een paar jaar geleden te lezen is. Gardner werd toen geïnterviewd door Don Albers, een goede vriend van hem.

Toen studiegenoot Esther in Gent was, zag ze deze aanprijzing, en haar zus maakte de foto. Ik hoop niet dat de taart ook een benadering van taart was…

Superleuk: deze muziekdoos met een Möbiusband! Het doosje speelt de muziek eerst gewoon en daarna op de kop, en dan weer gewoon, enzovoorts. Via Moonmilk.

Er zijn heel veel manieren om te benaderen, maar gooien met bevroren hotdogs is waarschijnlijk de leukste. Op WikiHow vind je precies hoe het werkt. In het kort: maak met plakband banen op de vloer die elk net zo breed zijn als een hotdog. Gooi vervolgens de hotdogs op de grond. Vermenigvuldig het totaal aantal worpen met twee en deel dit getal door het aantal keren dat een hotdog het plakband raakt. Als je vaak genoeg (zeg 200 keer) hebt gegooid, dan zou dit een aardige benadering van moeten geven. En een boel rommel op de vloer.

Liefhebbers herkenden natuurlijk al de naald van Buffon in dit experiment. Mochten leraren het op deze manier in de klas gaan uitvoeren, dan houden de wiskundemeisjes zich aanbevolen voor foto’s!

Simon Singh heeft deze week in The Guardian een oproep gedaan aan de lezers. Hij ergert zich al tijden aan alle onzinnige vergelijkingen die hier en daar verschijnen in de Britse pers om dagelijkse fenomenen te beschrijven. Er zijn vergelijkingen verschenen voor de perfecte sitcom, de fijnste dag van het jaar en de kans om een penalty te scoren. Het schokkendst vind ik nog wel dat Singh zelf benaderd werd door een kerstmarkt om een formule te bedenken voor de beste dag om met Christmas shopping te beginnen, waar natuurlijk de dag uit moest komen dat de betreffende markt open ging.

(Deze vergelijkingen komen natuurlijk van xkcd.)

Er zijn natuurlijk ook vergelijkingen voor alledaagse fenomenen die niet door PR-bureaus bedachte onzin zijn, maar gebaseerd zijn op onderzoek. Die zijn echter nauwelijks nog te herkennen tussen alle onzin die verspreid wordt. Singh vindt het daarom van belang deze onzinvergelijkingen aan de kaak te stellen en hij roept zijn lezers op om vergelijkingen van dit soort die de komende twaalf maanden verschijnen in de Britse pers op te sturen. Eind 2010 zal dan de prijs voor de vreselijkste vergelijking worden uitgedeeld. Er is nog geen naam voor de prijs; ook daarvoor zijn suggesties welkom. Kijk hier hoe je mee kan doen.

Ik ken niet zoveel van dit soort nergens op gebaseerde vergelijkingen in de Nederlandse pers. Nederlandse artikelen mogen ook niet meedoen aan Singhs wedstrijd. Maar je kunt ze natuurlijk wel naar ons sturen als je ze tegenkomt!